Alpe d'huzes 2009 een verslag van een bewogen week!

“Moeilijk wordt moeilijker, maar altijd tot op zekere hoogte. Omhoog fietsend kom je hoger, steil wordt steiler, maar daarna altijd weer minder steil en uiteindelijk ben je boven.”

 4 juni 2009 een bijzonder mooie dag.
 

De aanloop. Op zaterdagmorgen gaat in alle vroegte de wekker, maar zoals meestal ben ik net ervoor al wakker. Snel aankleden, eten pakken en in de bus samen met Chris, Barry en Bram. Kasper pikken we in Haarlem op. De reis verloopt zeer voorspoedig en bij onze eerste pitstop in Luxemburg komt ook Michel met het gezin aan. Hoe toevallig kan het lopen.

Rond de klok van 16.00 uur komen we aan op camping “Le Colporteur” aan de voet van de berg waarop het allemaal moet gebeuren, de Alpe d’Huez. Snel uitpakken, het nagelnieuwe huisje inrichten en dan toch maar de fietskleren aan om voordat het donker wordt alvast maar een keer boven geweest te zijn. Kasper verleiden we door te melden dat we even tot bocht 1 gaan, helaas voor hem tellen de bochten vanaf 21 terug!  Het valt me zeker niet tegen hoe dat gaat, zeker na 12 uur achter het stuur gezeten te hebben.

Zondag ga ik samen met Bram voor de eerste echte test, we besluiten de Marmotte te gaan rijden. Enige twijfel is er nog over de Calibier, sommigen zeggen dat hij open is anderen weer dat hij gesloten is. We gokken het maar. Vanaf de camping is het direct licht oplopend, na zo’n 5 kilometer slaan we rechts af en dan begint al snel de echte klim, de Col de Croix de Fer. Hij is niet continu steil maar loopt wel aardig door en het meest bijzondere is wel dat deze klim 35 kilometer lang is…

Eenmaal boven gekomen kunnen we twee kanten op, de Glandon of de Croix de Fer, wij kiezen voor de laatste. Na een dramatisch slechte afdaling (het wegdek dan) trappen we door het dal, weer licht oplopend, richting de Col de Telegraph. Een mooie klim van 12 kilometer die dan over gaat in de Calibier. Een groepje Nederlandse motorrijders bevestigen onze angst, de laatste paar kilometer van de Calibier is afgesloten. Omkeren dus.

Weer terug door hetzelfde dal waar blijkt dat we nu weliswaar naar beneden rijden maar dan weer tegenwind hebben. Best doortrappen dus weer. Bij de Croix de Fer aangekomen hebben we de mannen gebeld om ons tegemoet te rijden, het wordt anders te laat. We gaan wel een stukje verder naar de Glandon om die ook maar gezien te hebben. Dat blijkt een goede keuze, een prachtige klim die ook weer best lang is, 20 kilometer ongeveer. 5 kilometer onder te top komt de Trafic me tegemoet en stappen we in.

Maandag en dinsdag  fietsen we rustig wat in de omgeving, en woensdag is de dag van de Alpe dhuzus. Hieraan doen de vrouw en dochter van Michel mee. De andere “mannen” dossen zich uit in de meest foute vrouwenkleding om het stel aan te moedigen, ikzelf besluit op de fiets de klim te begeleiden.

Iedere avond is er in de grote tent op camping “la Piscine” een deelnemers bijeenkomst waar de laatste “koersinformatie” gedeeld wordt. Belangrijker is nog dat daar duidelijk wordt waarom het zo belangrijk is dat er meer onderzoek gedaan wordt. Coen Veenendaal, de voorzitter, doet er iedere avond zijn overenthousiaste praatje en Frits Barend doet een paar, in mijn ogen, mislukte interviews. Peter Kapitein daarentegen weet iedere avond de zaal tot diep in de ziel te raken met zijn op persoonlijke ervaring gebaseerde verhalen. Deze man kan zo pakkend spreken dat het hem steeds weer lukt het kippenvel bij iedereen op de rug te krijgen.

Het hoogtepunt van deze bijeenkomsten volgt echter woensdagavond, als Jochem naar voren wordt geroepen. Deze jongen heeft enkele weken eerder zijn moeder aan kanker verloren en toen op de crematie het lied Halleluja van Lisa ten gehore gebracht. Dit lied komt hij die avond voor de volle tent nog eens spelen. Tweeduizend mensen zitten met een brok in de keel, kippenvel over het hele lijf, tranen in de ogen of een combinatie hiervan ademloos te luisteren. Wat een prachtig indrukwekkend moment!

En dan is het na een korte nacht donderdag 3.45 uur, gaat de wekker en is de grote dag aangebroken. Ik trek het speciale Ad6 tenue aan, werk een paar pannenkoeken en een stukje appeltaart naar binnen, de eerste bidon Vitargo is ook al weggewerkt en vertrek naar de start. De parkeerplaats waar deze plaatsvindt stroomt al aardig vol en ook wij zoeken er een plekje.

Om 5.09 uur wordt het startsein gegeven, waarna een lang lint van knipperende lampjes de berg op begint te slingeren. Al op het eerste steile stuk richting bocht 21 beland ik in het voorste deel van de groep, ik tel nog zo’n 15 á 20 lampjes voor me. En dat ondanks de gedachte het deze keer in het begin iets rustiger aan te pakken. Voor het gevoel en volgens de hartslagmeter doe ik ook rustig, maar eenmaal boven blijkt dat de eerste klim in 59 minuten is gegaan, oeps.

Tijdens deze klim besef ik me eens te meer dat het logo dat ik voor ons klimmen tegen kanker team heb ontworpen fantastisch is: De fietser die net als menig patiënt zich omhoog werkt uit het dal tegen het licht van de opkomende zon. Alles valt op zijn plaats!

Boven een reepje eten, jasje aan en de afdaling start. In bocht 7 hebben we de bus met alle bevoorrading neer gezet en de vader van Barry is daar al gearriveerd om dat te “bewaken”. Snel wissel ik mijn bidon voor weer een volle en eet weer een pannenkoek. Dan door naar beneden en de tweede klim start. Vanaf hier wordt het een beetje een eentonig verhaal, ik doe in iedere volgende klim steeds gevoelsmatig rustig aan, maar blijk dan toch weer binnen het uur boven te zijn. Dit gaat zo door tijdens de eerst 5 beklimmingen. Onderweg kan ik nog regelmatig de teamgenoten van Klimmen tegen kanker aanmoedigen, en na mijn vijfde klim komen we zelfs toevallig allemaal gelijktijdig bij bocht 7 aan. Ervaringen, zowel positief als negatief, worden uitgewisseld en we gaan weer ieder onze weg vervolgen.

Inmiddels stijgt de temperatuur tot hoogtes die we al lang niet meegemaakt hebben, 36° C wordt er in het dal gemeten! De gevoelstemperatuur ligt tegen een berghelling vol in de zon nog wat hoger. Heel veel drinken en zo nu en dan een koude spons in de nek moeten dit ongemak het hoofd bieden. Ik ben daarbij in de gelukkige omstandigheid dat ik een hele goede dag heb en zelfs kan besluiten om op de minder steile stukken van de klim wat krachten en energie te sparen. De klimtijden lopen langzaam op en na de achtste klim schrijf ik op mijn twitterpagina dat het me zwaar begint te vallen en dat de warmte zijn tol begint te eisen. Op het moment dat ik op verzenden druk heb ik eigenlijk al spijt.

Wat nu, zwaar vallen, ik ben net in 1.08 uur de Alpe op gereden! Het beeld van vader na zijn eerste en na zijn achtste chemokuur schieten door mijn hoofd en ik ga een beetje lopen klagen na een dag fietsen.  Met een brok in mijn keel en opwellende tranen in mijn ogen (even een emotioneel momentje) begin ik aan de achtste afdaling. Één klim te gaan nog, of zal ik toch voor tien gaan, ik heb tenslotte ruim voldoende tijd….

Maar nee, tijdens de negende klim besef ik me dat nog een extra klim voor mij niets toevoegt. Negen keer is al een onmenselijke prestatie en deze dag is er niet om later te op te kunnen scheppen dat ik welk tien keer de Alpe d’Huez kan beklimmen. Deze dag is er als een soort kapstok om al die sponsoraanvragen aan op te hangen, en dat is meer dan goed gelukt!

Ik trakteer mezelf toch nog op een klein toetje, ik daal nog af nar bocht 7 om daar de rest van het team op te wachten die aan hun laatste klim bezig zijn. Als we allemaal verzameld en  nog even losgemasseerd zijn klimmen we het laatste deel nog met zijn allen. Boven wacht ons een warm welkom door al het publiek en in het bijzonder door de ouders van Barry. Knuffels en felicitaties worden onderling uitgedeeld, een mooi traject is tot een goed einde gebracht.

Deze dag was een prachtige afsluiting van een mooi,lang, emotioneel maar bovenal zeer bevredigende periode. Een periode waarin we veel zaken hebben georganiseerd om mensen te bewegen ons te steunen. Dit heeft mij heel veel voldoening gegeven, de waardering die mensen uitspreken, de persoonlijke verhalen die je te horen krijgt en het enthousiasme dat door veel mensen overgenomen en gedeeld wordt is wat mij heel goed heeft gedaan.

Na zo’n dag is het lekker slapen, en dan is het gewoon weer vrijdag. Lekker een dagje rustig aan hoewel ik zelf weinig last lijk te hebben van de inspanning, wel is het lekker om mentaal de boog even te kunnen ontspannen. ’s Avonds is er nog een afsluitend feest in de grote tent en zaterdag rijden we weer terug naar Nederland waar Saskia en de meiden me weer met open armen en veel enthousiasme ontvangen. Voorlopig zal ik mijn best weer doen veel van mijn aandacht aan hen te schenken, dat verdienen ze!

Rest mij uiteraard iedereen die mij financieel of mentaal heeft gesteund enorm te bedanken. Ik heb er met veel plezier veel energie in gestoken, maar zonder blijken van waardering had dat een stuk lastiger geweest. Bedankt allemaal!

 

Met sportieve groet,

 

Ambro

Volg mijn voorbereiding op: http://www.avsfietstechniek.web-log.nl/

2009 Ik ga toch weer!

Ondanks de gedachte die lang bij me speelde om niet nog een keer naar de Alpe af te reizen voor dit evenement ben ik toch weer gezwicht. Mede door het enthousiasme van Christian en het besef dat er nog teveel mensen om me heen strijden tegen kanker heb ik besloten in 2009 9 keer die berg te bedwingen. Uiteraard niet voor eigen eer en glorie, maar om zoveel mogelijk geld op te halen voor het KWF. Na de 8 klimmen van vorig jaar waarmee in totaal meer dan 3 miljoen euro werd opgehaald staan er nu 9 beklimmingen gepland. Hiermee hoopt de organisatie nog meer beleving bij sponsoren en donateurs op te roepen zodat er met nog gullere hand geschonken wordt. Ook wij zullen weer met een sponsorplan komen, voor ons is het doel met het team € 60.000,= te schenken. Uiteraard is iedere steun daarbij gewenst! Binnenkort maken we meer bekent over hoe we dit aan willen gaan pakken. In ieder geval is er weer ruimte op de shirts waar de sponsoren op vermeld kunnen worden. 

Ambro van Straten

Op deze pagina zal ik u op de hoogte houden van mijn voorbereidingen

2008-11-06 Ik ga er toch weer voor...

Hoewel ik na de vorige editie heb gezegd dat ik in 2009 niet mee zou gaan doen is mijn mening toch weer veranderd. Al het leed in de omgeving nog eens in ogenschouw genomen is dit wel het minste dat ik kan doen. 9 keer Alpe d' Huez op, een keer meer dan vorig jaar maar nog steeds maar een dagje.
We zullen ons nog eens goed gaan beraden hoe we het sponsorgedeelte in gaan kleuren. Uiteraard blijven giften van harte welkom (


Donderdag 5 juni 2008: Alpe d’ Huzes  

Vier uur ’s morgens, de wekker gaat. Zo stil mogelijk kruip ik uit bed en begin met het voorbereidingsritueel. Eerst buiten kijken wat voor weer het is, gelukkig regent het niet, wel is het wat mistig. Geen regenjack dus maar gewoon een windstoppertje. Beenstukken aan voor de eerste klim en de overschoenen om de schoenen droog te houden.

Tegen heug en meug wat eten (pannenkoeken en Vitargo) naar binnen gewerkt en dan op naar de startlocatie. Van diverse kanten komen deelnemers en toeschouwers op dit vroege uur te voorschijn. Alsof het een koers betreft wordt er al redelijk vroeg opgesteld en sta ik ook op de eerste rij te wachten tot Peter Kapitein het startwoord tot ons richt. Tot die tijd nog geen spoor van mijn twee maten die op een andere camping verblijven, Christian moet ook nog langs het medische team voor zijn eerste metingen.

Als we dan om 5.06.06 uur vertrekken wordt het grote deelnemersveld direct zoals verwacht uit elkaar getrokken. Een lang lint van lampjes trekt de berg op.

Iedereen vindt langzaam maar zeker een ritme waarmee hij of zij denkt door te kunnen en ik kom samen met een andere jongen te rijden die mijn tempo rijdt. Het is wel een mooie ervaring op de flanken van de Alpe d’ Huez de zon op te zien komen. In 1.04.55 uur zijn we voor het eerst boven. Snel een reepje eten en een windjack aan waarna de eerste afdaling volgt. Door de ochtendmist en de kou op dit vroege uur is het even bibberen in het eerste deel van de afdaling maar onderin wordt dit weer beter. In ongeveer 16 minuten sta ik weer bij mijn tas met volle bidons en reepjes. Na deze gewisseld te hebben en Opa Ettiënne (die al om 5 uur langs de kant stond om ons uit te wuiven!) gegroet te hebben ga ik op voor de tweede klim. Hierin vind ik een nieuwe maat om “gezellig” mee omhoog te rijden. 1.04.23 is nu de netto klimtijd. Hetzelfde stramien van eten en jackje aan volgt en ook de afdaling is ongeveer hetzelfde.

Beneden even een droog shirtje aan en maar weer omhoog. Deze keer geen maat maar alleen de hele klim gedaan. 1.06.43 is de tijd die ik nodig heb en het lijkt nog steeds als vanzelf te gaan. Omdat het zo goed gaat ga ik maar gewoon door om te zien waar het schip strandt. Helaas lijkt het erop dat dit stranden na klim 4 erg snel zal gaan. In deze klim lijkt namelijk alle macht ineens verdwenen en vecht ik me naar boven. Meerdere keren spookt het door mijn hoofd om even af te stappen maar ik weersta de aandrang. De tijd valt nog wel mee, 1.12.50. Wel besluit ik hierop de strategie te wijzigen en ik neem een kwartier pauze om goed te eten en te drinken. Na een pannenkoek een reep en een blikje cola “knal” ik weer naar beneden, nu blijkt dat door mijn pauze Bram mij bijna heeft ingehaald en beneden wacht ik nog even op hem. Vanaf dit moment rijden we samen, klim vijf gaat nog niet geweldig maar met een paar kleine stops tijdens de klim lukt het wel. Ook nu weer een pauze bovenop om goed te eten zodat dat nog even kan zakken tijdens de afdaling. In de volgende klimmen blijkt dit een goede keuze. Omdat we nu iets rustiger aandoen tijdens de klim heb ik meer tijd om te genieten van de mensen die ons aanmoedigen. Met name bij de twee ingerichte verzorgingsposten is het een gezelligheid van belang.

Voor de zevende klim verzamelen we met de hele klimmen tegen kanker ploeg, Christian hebben we inmiddels een keer ingehaald en hij geeft aan voor de zeven keer te willen gaan. Nog één keer gaan we op eigen tempo omhoog om de laatste keer gedrieën de top te gaan halen. Als we dan na klim zeven, waarin het begint te regenen, boven al een behoorlijke tijd op Christian hebben gewacht blijkt dat deze zesde keer Christian voldoende pijn heeft gedaan. Door de regen is zijn zitvlak behoorlijk rauw geworden en hij vind het wel genoeg geweest. Een topprestatie voor iemand die pas sinds heel kort op de fiets zit en zeker nog nooit op een berg!

Samen met Bram ga ik nog voor de achtste keer. Op wonderbaarlijke wijze voel ik me weer geheel hersteld en het klimmen gaat dan ook weer erg makkelijk. Bram heeft het minder makkelijk dus die kan ik nog wat mentale ondersteuning geven om samen voor het laatst de top te halen! Om ongeveer 19.00 uur is onze missie volbracht en voldaan dalen we weer af om de supporterende dames, kinderen en opa Ettiënne (die de hele dag op zijn post is gebleven!) te bedanken en uiteraard om een lekkere warme douche te nemen!

Al met al een geslaagde week waarin we gedaan hebben wat we wilden: acht keer die berg op, maar bovenal ruim drie miljoen ophalen voor het K.W.F.!

 Iedereen die ons gesteund heeft hartelijk dank daarvoor!   (voor diegene die nog niet gestort hebben, het banknummer is nog actief!)

 

 


7-06-2008 Het zit erop!

Afgelopen donderdag was de grote dag, 8 keer die berg op en neer. Het is gelukt, welliswaar anders als verwacht, maar zeker niet minder! Ik zal proberen morgen een moment te vinden om jullie deelgenoot te maken van de dag (en de dagen voorafgaand). Saskia is donderdag in het kader van de Alpe d' Huzus ook de Alpe opgereden. Voorwaar geen lichte opgave kort na een bevalling en met haar astma!


29-05-2008 De laatste

Ik ben de laatste die nog in Nederland is van ons drieeën, maar dat duurt niet lang meer. Morgen nog een dag inpakken en de laatste dingen halen en dan vertrekken we richting "de Berg". Gelukkig is deze week mijn nieuwe frame nog gearriveerd dus die krijgt een mooie vuurdoop, de eerste echte kilometers zullen in Frankrijk plaatsvinden. Ik hoop dat ik jullie vanuit Frankrijk nog op de hoogte kan houden van onze vorderingen. In ieder geval hartelijk dank voor de steunbetuigingen en tot over een ruime week.

27-05-2008 aftellen en optellen

Voor ons is het grote aftellen begonnen, nog een paar dagen en dan vertrekken we naar Frankrijk voor de laatste voorbereidingen en nog 8 dagen dan is de grote dag zelf daar.
Voor wat betreft het sponsorbedrag is het grote optellen nog steeds aan de gang. Inmiddels loopt de teller aardig op, maar zoals u inmiddels wel weet, opgeven is geen optie, ook niet voor de sponsoren. Geeft u dus allen nog steeds gul, dan zorgen wij dat u geld op de juiste plekken terecht komt!

het banknummer waarop u deze bijdrage kunt storten is: 12 98 81 236 o.v.v. Klimmen tegen Kanker!



25-05-2008 Eindelijk

Eindelijk krijg ik het gevoel dat het allemaal goedkomt. De laatste weekenden heb ik kunnen doen wat ik al langer van plan was, namelijk uren op de fiets maken. Twee weken geleden zijn we met de klimmentegenkanker ploeg naar Bloemendaal en Zandvoort geweest, 5,5 uur bij elkaar. Vorig weekend een prachtig weekend met Vasasport inhet Bergisches land waar ik d.m.v. het gidswerk een prachtig trainingsweekend heb kunnen doen met in totaal zo'n 260 kilometer op de ATB, 16 uur ongeveer! Vandaag ben ik samen met Christian naar het Velodrome gefietst (via Bennebroek om een sponsoring rond te maken met SBR Tuinaanleg en onderhoud), ook weer goed voor 165 km en 6 uur! De vorm begint nu steeds beter te worden en ik zie 5 juni dan ook met vertrouwen tegemoet.

Ook de sponsoring gaat nog steeds goed, hoewel elke bijdrage nog steeds welkom is. Bedenk dus nog eens goed wat u bij zou willen dragen aan dit geweldig goede doel!  het banknummer waarop u deze bijdrage kunt storten is: 12 98 81 236 o.v.v. Klimmen tegen Kanker!

Bram heeft inmiddels de eerste verkenning erop zitten en was in 55 minuten boven en in 15 weer beneden, dat beloofd dus veel goeds!

 




19-05-2008 De laatste loodjes

Afgelopen weekend een mooi weekend gehad met VasaSport in het Bergisches Land. Binnenkort verschijnt hier een verslag van deze reis.

22-03-2008 Een zware dag.

 

Hoe zwaar de dag van 5 juni lichamelijk ook gaat worden, tegen de geestelijke zwaarte van vandaag zal hij niet op kunnen.
Vanmorgen was namelijk de crematie en condoleance van Yvonne. Gelukkig heeft Yvonne deze dag geheel in haar eigen stijl kunnen regelen. Om 10.45 uur begon de crematieplechtigheid in de warme belangstelling van zeer veel mensen. Naast de zaal moest ook de volledige ontvangstruimte benut worden om iedereen een plaatsje te geven. Er werden mooi liedjes gedraaid die door Yvonne zelf uitgezocht waren en door verschillende sprekers werden mooie woorden gesproken.
Na deze plechtigheid vertrokken de bezoekers naar het dorpshuis de Uitkijk in st. Maartensbrug. Daar was de zaal volop versierd met prachtige bloemen en allerlei atributen van Yvonne, zoals haar fiets, waterpolo tenue en schaatsen. Dit alles omlijst met prachtige fotocollages. Verder hadden de kinderen van de basisschool voor allerlei versieringen gezorgd.
Voor de kinderen werd natuurlijk ook goed gezorgd, terwijl er met een deel van de gasten een broodmaaltijd werd genuttigd waren er voor de kinderen schalen vol met poffertjes. In de kleine zaal was er ook een springkussen en knutseltafel voor de kinderen.
Een eerste ruwe schatting geeft tussen de 600 en 800 bezoekers, waaruit maar weer blijkt dat Yvonne een bijzondere plaats inneemt bij velen.
Al met al was het natuurlijk een zeer emotionele dag waar menig traantje is gevloeid, een dag echter die wel volledig in de geest van Yvonne is beleefd.

 Nogmaals wil ik Nico, de mannen en de rest van de familie en vrienden heel veel sterkte wensen.


19-03-2008 Een te hoge berg.


De Alpe D’huez heeft ongeveer 1100 hoogtemeter, 8 beklimmingen levert dus 8800 hoogtemeter. Dit komt overeen met de hoogte van de Mount Everest, de hoogste berg op aarde. Het komt er dus op neer dat we op 5 juni de Mount Everest op, en weer af gaan fietsen. Een ogenschijnlijk onmogelijke opgave, maar ik ben er van overtuigt dat het gaat lukken.

Enige tijd geleden schreef ik een stukje over teveel motivatie, de persoon waar ik daar op doelde was Yvonne. Zij kreeg een berg voor zich waarbij de Mount Everst een peulenschilletje is. Hadden we haar gevraagd mee te gaan om een paar keer een berg te beklimmen had ze waarschijnlijk gezegd; “Dat zal niet meevallen, maar kom we gaan het proberen”. Ik stel me zo voor dat ze op deze manier aan haar beproeving is begonnen.

Iedereen die wel eens een moeilijke beklimming voor het eerst doet kent wel het gevoel dat je hoopt dat het na de volgende bocht minder zwaar gaat worden. Of beter nog dat je de top kunt zien of er zelfs bent! Yvonne heeft op haar berg maar weinig van dit soort hoopvolle bochten gekend. Steeds weer bleek dat het na een bocht onverminderd zwaar. En de top, die heeft ze eigenlijk nooit in het zicht gehad. Toch heeft ze haar uiterste best gedaan om de top te bereiken, op maandag 17 maart bleek echter dat dit een onmogelijk opgave was en heeft ze iets moeten doen wat eigenlijk niet in haar woordenboek voorkwam. Opgeven.

We wensen met name Nico, Pim en Barry alle kracht om dit enorme verlies een plekje te geven.


05-03-2008 Trainingskamp in Ramsau!

Trainingskamp in Ramsau betekend in deze tijd van het jaar weinig fietsen, op het besneeuwde plateau waarop Ramsau ligt is het echter een eldorado voor de langlaufer! Aangezien dit toch één van de zwaarste sporten is die er bestaan (conditioneel dan!) werk ik wel sterk aan de conditie. Deze hoop ik dan later weer om te zetten in fietsconditie, met mooi voorjaarsweer moet dat lukken. Vanmiddag na de vlucht Keulen-Salzburg een eerste ronde van zo'n 2 uur gemaakt en dat viel nog niet helemaal mee. Het heeft de hele dag gesneeuwd en dan ligt er al snel een 15 cm verse sneeuw op de geprepareerde baan, best lastig om weer te starten. De komende dagen staan er nog meer tochten gepland, dan zullen de omstandigheden weer beter zijn.
Ik zal jullie via deze pagina op de hoogte houden van de vorderingen. 


24-02-2008 De vorm komt er net als de sponsoren aan!

Langzaam maar zeker komt de vorm eraan. Een paar weekenden met mooi rustig weer stonden garant voor de nodige trainingsuurtjes. Daarnaast is de frequentie waarmee ik op de fiets naar het werk ga omhoog gegaan en in mijn ogen levert dat een geweldige basis op. Voor de intensiteit worden er regelmatig trainingen op de ATB gedaan, voor het duurvermogen pak ik als het weer het toelaat de racefiets. Ik hoop binnenkort wat meer te kunnen ga doen oa wat heuveltraining in Limburg. Toch wel makkelijk die familie daar!
Eerst ga ik volgende week een weekje conditie opbouwen in Oostenrijk, en hoe kun je dat beter doen als op de langlaufski's? Ik hoop me over een week of drie weer wintersportbruin en in blakende conditie te melden.

 


27-01-2008 Goede trainingsweek.

De afgelopen week was na alle drukte van de laatste tijd (verbouwingen en geboorte van Lianne!) eindelijk weer eens een goede trainingsweek. Dinsdag al van de aanwezigheid van kramhulp Marieke gebruik gemaakt om zo'n 2,5 uur te trainen, daar was het eindelijk weer eens knap weer voor.
Vrijdagmiddag tijdens de middagslaap van alle meiden heb ik een mooie ronde gemaakt richting Egmond met daarin opgenomen een ronde op het ATB parcours van Schoorl. Tijdens deze rit gelijk maar een duinkaart gekocht voor het PWN gebied zodat ik daarvan gebruik kan maken in de voorbereiding.
Zaterdag wederom richting het parcours getogen om anderhalve ronde met een wat hogere intensiteit te trainen waarna zondag de langste training volgde. Om 9.00 uur werd er verzameld bij Duinvermaak in Schoorl door het Biketeam.nl aangevuld met een grote groep van hoofdzakelijk Beukers renners. Goed was het om te zien dat de gemiddelde leeftijd erg laag lag, kortom veel jeugdrijders! Gids René de Nijs nam ons mee het PWN gebied in richting Bakkum wat in sommige gevallen net iets te veel tijd in beslag nam.... Met name Bram en mijn persoontje waren daarvan de dupe (komt ook met name door het niet in de gaten houden van de tijd door ons zelf....). Terwijl de rest van de groep bij Bakkum door het duin terug ging besloten wij met zijn tweeën de schade zoveel mogelijk te beperken door rechtstreeks via het strand terug te rijden. Met een stevige zuidwestenwind moest dat gaan lukken! Wat schetste echter onze verbazing (naast de 6000 wandelaard van de Egmond halve wandelmarathon), de wind was zo'n 30 graden gedraait naar het West tot noordwesten en hielp ons dus niet echt.
Na een stevige rit van bijna 3 uur kwamen we rond 11.15 uur in Petten terug.
Al met al een goede week!

2008 Teveel Motivatie?

Kun je teveel motivatie hebben? Vandaag heb ik ontdekt dat dat wel degelijk kan. Het is natuurlijk goed om gemotiveerd aan deze uitdaging te beginnen en er vol goede moed mee bezig te zijn. tot op dit moment was het wat mij betreft wel genoeg motivatie dat ik een aantal directe familieleden en collega's heb die hun strijd strijden of succesvol gestreden hebben, vandaag is er echter een hoofdstuk toegevoegd aan de motivatie. Dat is wat mij betreft teveel, laat ik het anders zeggen, als dit hetgeen is waar ik motivatie vandaan moet halen ben ik liever niet gemotiveerd!
Een goede vriendin van ons ligt op dit moment in het ziekenhuis om een strijd aan te gaan die wellicht niet te winnen is. Thuis heeft ze een geweldige man en twee jonge kinderen die met haar mee strijden, dat zou mij  dan weer motivatie kunnen geven.... Maar die wil ik dus helemaal niet. Ik kom die berg evengoed wel acht keer op, en als het helemaal moet wel negen ook! Het liefst zou ik zien dat zij tegen een berg op zou kijken waar ze overheen moet, dat zou ze namelijk lachend doen. Helaas is er iets dat heeft besloten dat zij die kans waarschijnlijk niet meer krijgt en dat geeft mij op dit moment meer frustatie als motivatie.
Toch ga ik die berg op, ook voor haar dan maar, steunt u alstublieft financieel zodat een strijd zoals de hare in de toekomst ook te winnen kan zijn.

6-1-2008 Noordhollands langste

Het jaar 2008 is begonnen en daarmee komt de grote dag steeds dichterbij. Vanmorgen de eerste serieuze training gedaan middels Noordhollands langste ( een ATB tocht over 60 km van Alkmaar naar Den-Helder). Om 8.15 uur zijn met een behoorlijke groep vertrokken vanuit Petten zodat we knap op tijd kunnen starten. Bij de start beland ik dan ook in de eerste groep en rij daarmee redelijk ontspannen door het schoorlse duingebied. Om mezelf niet al teveel te pijnigen besluit ik op mijn eigen tempo door te rijden waarbij ik overigens niet door al teveel mensen wordt ingehaald. Het stuk strand tussen Schoorl aan zee en Camperduin laat ik lekker links leggen en rij over verharde paden door. Bij Camperduin pik ik de route weer op en besluit bij het beoogde eindpunt Petten nog een stuk door te rijden naar Callantsoog. In totaal staat de teller op 70 km in 2 uur 40 en daarmee een redelijk goede eerste duurrit.
Onderweg veel bekenden gesproken en lekker stevig door kunnen rijden. Al met al een goed gevoel aan over gehouden.

 


3-12-2007 Nummer 95

Vanmorgen de mail gehad waarin mijn startnummer is bevestigd, het gaat het nummer 95 worden. Inmiddels loopt de teller voor wat betreft het sponsorbedrag gestaag op. Uiteraard blijft elke steun welkom en bent u dus meer dan welkom nog een bijdrage te storten. Door verbouwingsdrukte is de trainingsintensiteit wat verlaagd maar dat wordt komend voorjaar wel weer beter.


26-11-2007 Sponsoring begint te lopen

Langzaam maar heel zeker beginnen er stortingen binnen te komen op ons banknummer. Familie vrienden en collega's vinden allemaal dat het een geweldig initiatief is en zijn veelal bereid een bijdrage te leveren. Uiteraard blijf ik mijn best doen om hier en daar steun vandaan te halen. Als u diegene bent die via ons het KWF wilt steunen, stort dan een mooie bijdrage op 12 98 81 236 ovv Klimmen tegen Kanker.

Wilt u ons met uw bedrijf sponsoren, dan zijn er van zowel ons zelf als de organisatie speciale pakketten waarmee u extra promotiemogelijkheden heeft. Meer informatie kunt u opvragen via avstraten@hotmail.com



18-11-2007 ATB wedstrijd in Petten

Vandaag stond in Petten een ATB wedstrijd om de Rabotop op het programma. Een mooie gelegenheid om een beetje aan de hardheid te werken. Ruim een uur lang op een zwaar parcours was de opdracht. Samen met Bram stond ik aan de start en zwaar werd het. Het was een ronde met veel draaien/keren, klimmen/dalen en zuigend gras, dus het was zeker een goede test.
Na de wedstrijd zijn we nog even naar een fietsshow geweest die ook in het dorp werd georganiseerd. Daar heb ik nog een paar potentiele sponsoren benaderd waar wellicht weer wat financiele steun uit voortvloeit.

10-11-2007 De organisatie van het evenement heeft ons gevraagd een motivatie te schrijven om op hun website te publiceren. Hieronder kunt u de mijne lezen:

Gekkenwerk!

Dat is de meest gehoorde en misschien ook wel verwachte reactie die ik hoor als ik vertel dat ik zes keer Alpe d' huez ga beklimmen op één dag. Waarschijnlijk hebben ze ook wel gelijk, maar het verhaal achter de beklimmingen maakt veel goed. Als ze eenmaal de achterliggende gedachte weten slaat de verbazing al snel om in bewondering. "Kan dat wel, zes keer op één dag?" komt dan al snel en "Wat een geweldig goed doel!".
En dat laatste is het natuurlijk ook. Een fantastisch doel waar, zo lijkt het, steeds meer mensen mee te maken gekregen hebben.
Ook mijn directe omgeving is er niet aan kunnen ontkomen. Onder andere mijn beide ouders hebben te maken of te maken gehad met een vorm van kanker.
Toen de vraag kwam of ik mee zou willen doen met Alpe d' Huzes 2008 hoefde ik dan ook niet lang na te denken. Als ik op die manier iets kan doen om meer en beter onderzoek naar bestrijding en genezing van deze ziekte mogelijk te maken is dat natuurlijk prachtig.
Zes keer Alpe d' Huez beklimmen zwaar? Het doet wellicht een dag flink zeer en daarna zal traplopen misschien nog een weekje lastig zijn. De strijd die veel patienten dag in dag uit voeren om hun ziekte te verslaan is vele malen zwaarder.
Het uiteindelijke doel: Met een groep enthousiastelingen een dag afzien en daarmee het afzien van vele kankerpatienten mogelijk te verlichten, geeft mij meer dan voldoende motivatie om met veel inzet sponsoren te benaderen en uiteraard de nodige trainingskilometers te maken.
Ik ga op 5 juni 2008 voor die dag afzien en hoop, of beter nog reken op veel financiele steun van diverse kanten om mijn steentje bij te dragen aan de beoogde € 3.000.000,= opbrengst.

08-11-2007 Vandaag ben ik bij sportarts Frank Nusse langs geweest om een uitgebreide sportkeuring te laten doen. Gelukkig was de uitkomst zoals ik verwacht had positief. Ik besef me dat dat in de wielerwereld een gevaarlijke uitspraak is maar in mij geval was ik er blij mee. Alle bloedwaardes, longfuncties, hart en vermogen waren prima in orde. Ik kan dus met een gerust hart naar de grote dag toe gaan werken.

Inmiddels zijn de eerste sponsoren binnen gehaald waaronder een paar grote. Zowel ERIKS als RSM Niehe Lancée hebben hun steun toegezegt. Ook een paar collega's bij ERIKS hebben inmiddels een bedrag toegezegt.















voor de


Mooi he!!!

Paragraph.